Пятница, 17.08.2018, 13:54
Приветствую Вас Гость | Регистрация | Вход
kaz

Сарыкольская ЦБС

Меню сайта
Друзья сайта
Статистика

Онлайн всего: 1
Гостей: 1
Пользователей: 0
Форма входа
Календарь
«  Август 2018  »
ПнВтСрЧтПтСбВс
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031
Прогноз погоды
Архив записей
Поиск

История района

 

Всесвятск Урицкий Сарыкөл

1898 жылдың  жазы. Жазық  даланың, балыққа бай көлдің жағалауында  Петропавол уездінен келген  20  тұратын  93  шаруа отбасы қоңыс аударылды. Бірінші келген шаруалардың көбісі  чернигавцтар мен полтавтар  болды,оларды  осы аймақтың суығы мен  тағамдылығы көңілдерінен шықпады. Континентті – ауа райы. Жазда  дала шөбін күйдіретін  аптап жел, ал қыстыгүні дала қар  жамылып, борандар мен үскірік аяздар болады. Көп кешікпей  70 отбасы  осы  жерден көшіп кетті, ал қалған 23 отбасы  әрі қарай қоныстанды.

Осы жерде  ауыл тұрғызылып және «Барлық әулие» діни мерекесі құрметіне аталды. Жаңа құрылыстар көтеріліп, Всесвятск ауылы пайда болды. Болыс орталығы  Сары – көл  көлінің  жанында орталасты.Үлкен  жері  бола тұрып, өзені сазданып, қамыс  қопасы пайда болып  ондағы балықтар  азая бастады. Сондықтан ауыз суды құдықтан пайдаланып, бірақ оның тереңдігін ажыратуға оңайға соққан жоқ.

1900  жылы  мектеп ғимараты салынды, құрылыс  үшін ағаштарды 80  шақырымнан  306 көлікпен тасыды.

1905 жылдың аяғында Всесвятскиий а. 250 үй иелері (1902 адам) тұрды.

Кеңес одағы Ресей орталығын  жеңіп, тез арада  барлық елдерде тарады.

Аудан тұрғындары 1917 жылғы  революциялық, азаматтық соғысының, кеңес одағының орнату оқиғаларының куәгері болды.

1919 жылдың көктеміндегі жасырын дружина құрылды, ол кезде Всесвятскиий болысында 500 адам тұрды. Оны басқарған  АПК(б) мүшесі Александр Игнатьевич  Миронов пен оның пікірлес достары Холодило, Проценко, Николай Мачнев және т.б.

1919 жылы 6 сәуірде  жасырын  істеушілер  көтеріліске шықты. Всесвятский ауылындағы революциялық көтерілісішілері  бір уақытта  қызыл әскер  партизандарымен  Қостанай қаласын алудан бастады.

1919 жылы  сәуір көтерілісінде Всесвятский және оның айналасында 150 жуақ адам мерт болды.

Атылған  жерде халықтың  жадын куәләндыратын  обелисктер орнатылған.

Жасырын көтеріліске шығушылар   жиын үйымдастырып, Совет   сайлап және  ерікті отряд үйымдастырды.

Жақын жердегі ауылдарға агигаторлар, Совет үкіметінің  ұйымдастырушылары жіберілді. Ауыл  өңіріңдегі көтерілісшілерге  партизан топтарына Атбасар уездінен  мобилизацияланған  500 адам  келіп қосыла  бастады.

Халықтың наразылығы өсуі, Қостанай облысында  қарулы  көтеріліске айналып колчак  командованиясының құтын қашырды.

Всесвятскиий болысына  штабс – капитаны Ванягин мен капитан Бресманның  ірі  және  жақсы әскери жазалаушы отряды  жіберілді.

1919 жылдың 16 сәуірдердің таңында ақ әскер Всесвятскиге жақындап және оны қоршауға алды.Бірден тінту мен  тұтқындау басталды. Көтеріліске шыққандар атылды. Ақ гвардиялардың  хайуандар  жауабана, күннен күнге  Қызыл  Әскер мен тылдағы партизан отряды әрекетімен  колчек әскеріне  қарсы жабуыл басталды. 1919 жылдың күзінде Всесвятский мен Анновка болысы  ақ  гвардия  үкіментін толық босатылды.

Кеңес үкіментін  қайта құру басталды.

1920 жылы Всесвятский ауылында  бірінші клуб пен кітапхана ашылды.

1920 жылы 20 маусымда Всесвятский болысында  Совет съездінің сайлау  жиналысы  өткізілді.

1920 жылы 25 мамырда Всесвятский ауылында  бірінші аудандық партиялық конференция  құрылды. Конференцияда екі кандидаттан  және  жеті адамнан   тұратын  аудандық партия комитеті құрылды. Райкомпартия  хатшысы болып   Петроградтағы  Ақпан және Октябрь революциясының қатысушысы  Александр Нестерович Кальментьев тағайындарды.

1920 жылдың көктемінде Урицкий аудандық партиясының  тарихи басталуы   жүргізілді.

1921 жылы  27 сәуірде  Қазақ АССР ЦИК қаулысы негіздемесімен 1921 жылы 1 сәуір айында  Всесвятский  ауданы  құрамындағы тоғыз болыспен Қостанай губерниясына берілді.

1921 жылы  1 шілдеде  Всесвятский ауданында 46784 ересек, 22743 балалар  саны болды.

1922 жылы 14 маусымда  Қостанайға Англиядан «квакерлар достастық қоғамы» өкілдері келді. Олар ауданнан  аймағыннан тыс жердегі  ашыққандарға көмек көрсетті: Урицкий, Денисовка және Семиозер. 25 шілдеде Всесвятскояға 28000 пұт мөршерінде бірінші партия ақ ұны келіп жетті (450 тонна).

Уезде 1923 жылы тұрғындар   саны  28449  болды, ал 1922 жылы  келушілер саны 29072 құрды.

1923 жылы 29 наурызда Весвятский уезді Ресей революция қозғалысының  қызметкері  Мойсей Соломонович Урицкидің  атымен Урицкий к. болып өзгертілді.

Урицкий өмір бойы   жұмысшы тобымен  кедей шаруалар істері үшін күресті. Сол үшін  жаулар кәсіби  революционер, коммунистер партиясының мүшесін өлтірді.

Урицкий партия ұйымында 1923 - 1924 жылдары    88 мүше және РКП(б) 16 кандидат мүшелері, соның ішінде 18 әйел болды. Сол уақытта ауданда 19 комсомол ұйымы, соның ішінде 8 қазақ ұйымы  болды. Олардың қатарында  комсомолдар  саны 321 жетті.

1925  жылы Некрасовка ауылында Григорий Порфирьевич Мочневтың бастауымен  бірінші аудандық  ауыл шаруашылық  коммунасы құрылды.

Уездегі маңызды оқиға 1927 жылы Қара-Оба ауылында  бірінші қазақша мектебін салу құрылысы басталды. 1928 жылы ашылған мектептің бірінші директоры белгілі ақын Бекет Өтетлеуов тағайындалды.

1929 жылы 29 наурызда Урицкий ауданың аймағында 11 колхоз, соның ішінде жерді өндеу бойынша серіктестігі мен кооперативтік серіктестігі есепте болды. Жылдан жылға  ауданның егістік көлемін ұлғайту  назарға алынды. Егерде 1927 жылы егіс  көлемі  29537 га құрса, 1930 жылы  райком партия бюро қаулысымен егістік  көлемді 52701 га үлкейту қажет болды. 1929 - 1930 жылдары 3 МТС  ұйымдастырылды.

1930 жылы 1 сәуірде  ауданда 36 колхоз болды.

1932 жылы ауданда «Убаганский колхозник» аудандық  газетінің  бірінші  номері жарыққа  шықты.

1917  жылы Всесвятскиде  үш  сыныптық мектеп, бір  10 орындық аурухана, мәдени -  ағартушылық  мекемесі болмады. Бірінші  және екінші бесжылдықта мәдени - ағартушылық мекемесі, мектептер, ауруханалар кеңейіп өсе бастады.

Егерде 1932-1933 жылдары ауданда  екі орталау  мектебі болса, ал 1938 жылы саны жеті орталау және екі орта мектепке жетті.

Каһарлы Ұлы Отан соғысы жылдары Урийкий ауданының еңбеккерлері кеңес халқымен бірге өз күштерін жауды қууға жұмсады.

1941-1945 жылдары кезеңде  Кеңес Әскері  қатарында 5408 урицкиліктер қатысты.

1941 жылы ауданға 1800 неміс келімсектері келді, олар  жергілікті халықпен бірге ауыл шаруашылық  егіс даласында  еңбек  етті. Біздің аудан  тыл болғанына қарамастан, мыңдаған жіппен  майданмен тығыз байланыста болды.

Біздің  жерлестеріміз тылдағы  каһарман еңбектері үшін «Құрмет белгісі» және  «Қызыл Еңбек Туы» ордедерімен марапатталды. Соғыс жылдарында Кеңес Әскер  қатарында 5408 урицкиліктер болды. Ұлы Отан соғысында  урицкиліктер  жеңіске деген батылдықпен  сөнбес сезім танытты. Отан  олардың батырлығын жоғары бағалады. 3179 урицкиліктер Кеңес Одағының орденімен және медалімен марапатталды,

Біздің үш жерлесіміз – урицкиліктер: Леонид  Игнатьевич Беда, Максим Ильич Собко, Василий Семенович Грушко Кеңес Одағының  Каһарманы деген  атағы берілді, Леонид Игнатьевич  Беда бұл атақты екі рет алды.

1945 жылы  көптеген урицкиліктерге  жаға өмір қадамы басталды.

1954 жылы   тың жерлерін  игеру мен өндеу басталды. Жаңа совхоздарды ұйымдастыруда  бауырлас  республика  мен ел қалаларының  өкілдері  маңызды роль атқарды. 1954 жылдың аяғында 200 мың гектар тың жері жыртылды.

1956 жылы  аудандағы  егіс көлемі 364 725 га құрды, соның ішінде 345 949 га  дән дақылдары  егілді. Колхоз даласында 204 трактор,  141 комбайн, 49  жүктасушы  автомашиналар  жұмыс істеді.

1956 жылдың күзінде жаппай марапаттау басталды: 1957 жылы аудан бойынша  «Тың жерің игергені үшін» медалімен 4807 адам, 1961 жылы - 846 адам марапатталды.Ленин Орденімен 22 адам, Қызыл Тумен  орденімен 59 адам, Құрмет Белгісімен  160 адам марапатталды.

Тың мен  тыңайған жерлерді өндіру  жылдары, Урицкий ауданы үшін әлеуметтік - экономикалық қайта құру жылдары болды.

1957 жылы Урицкий станциясы  кең табанды темір жолы поездарды  қабылдай бастады.

1958 жылы 1 мамыр айында  «Совхозная  правда» газетінің бірінші номері  жарыққа шықты.

1958 жылы – Урицкий СПТУ - 64, кейіннен  СПТУ -22 құрылды.

1963 жылы 22 маусым айында  аудандық  мұрағаты  құрылды.

Аудан үшін  ең жақсы  1964 жыл болды. Урицкий ауданы астық беруді қамтамасыз етіп, мемлекет жоспарын 106,9 % орындады. Аудан  Қазақстан        ЦК  КП  және ҚазССР Министр Кеңесі естелік туымен  белгіленіп және  Алтын Кітап   республикалық құрметіне енгізілді.

1972 жылы  450 орындық   аудандық мәдениет Үйі  ғимараты пайдалануға берілді. Оның  құрылысы  тоғыз айға созылды: сәуір айында басталып және желтоқсан айында аяқталды.

1973 жылы   11 қазанда   Урицкий халық театры  құрылды.

1979 жылы  қыркүйек айында  Урицкий  кітапханалық  жүйесі құрылды.

1980 жылы 12 тамызда Урицкий музыкалық мектебіне  өнер мектебі статусы берілді.

1985 жылы 8 мамырда  Урицкий ауданында  еңбек даңқы мен ерлік музеиі  ашылды. Музейді    ҰОС ардагері Александр Александрович Карасев   ашты. Музейдің 70 пайыз материалдары  - бұл нақты  қолжазба:  майдандағы хаттар, суреттер, құжаттар, көрнекті материалдар.

1988 жылы ауданда 40200 адам, соның ішінде 28100  адам совхозда тұрды. Соның ішінде 19412 жұмысшылар: совхозда 13025,  өнеркәсіпте 236, көлікте 888,  байланыс саласында 88 адам жұмыс істеді,

1988 жылы  егіс алқабы 1953 жылмен салыстырғанда 7,6 есе есті. Тракторлар 12 есе, комбайндар 13 есе және  ауыржүк  автомашинасы 20 есе  көбейді. Жер пайдалынымы  13 аудан совхозында 571 мың га, соның ішінде  375 га егістік алқабын құрады. Қоғамдық  ірі мал шаруашылығы 71мың,  бас, соның ішінде 17,5 мың  сиыр, 28,8 мың шошқа  болды.

Жұмысшылардың  бар ынтасымен жұмыс істеуі  арқасында, ауа райының жайсыздығына  қарамастан, үш жылдағы  өндіріс  ХІІ бесжылдықта құрды:

астық  - 399,5 мың тонна;

сүт - 37,7 мың тонна;

ет - 8,4  мывң тонна,

11 бесжылдықтың орта көрсеткіші бойынша астық өндірісі 17,4%, сүт 13%, ет 27 %  өсті.

ХІІ бесжылдықта тапсыру  орта көрсеткіші  құрды:

астық  - 22,8 мың тонна;

сүт  -  34,5 мың тонна;

ет   -  10 мың тонна.

Отан  жұмыс ерлігі үшін ауданның 10 еңбеккерлерің  Социалистік Еңбек  Ерлері наградасымен  марапаттады:

Гноевой Николай Васильевич

Данилецкий Владимир Зигмундович

Железко Николай Николаевич

Сексенов Ғазиз Нұртасұлы

Могилко Иван Сергеевич

Петрушин Николай Федорович

Пицин Дмитрий Людвигович

Свистула Ивани Степанович

Сергиенко Михаил Васильевич

Кравченко Григорий Артемович

Ауданда  «Тұрғын үй - 91» бағдарламасы ойдағыдай шешілуде. Сонымен, 1987 жылы пайдалынымға  409 үй берілді, көлемі 30522 кв.м құрды, соның ішінде Урицкий к. аймақта  5343 кв.м  көлеміндегі 85  үй берілді. Ал 1988 жылдың бірінші  тоқсанында 131 үй  пайдалымға беріліп, соның  ішінде  Урицкий кентінде 34 үй.

Ауданда басты назар адам қамқорлығына назараударуда. Ауданда 15 орта, 12 негізі мектеп, 7388 оқушы білім алуда.

Аудан орталығында, 1971  бастап өнер мектебі қызмет етуде, онда 154 оқушы білім алуда.

Урицкий совхоз - техникумында 1058 астам студенттер  күндізгі оқу және сырттай  білім алуда, 400 астам оқушы № 22  кәсіби шаруашылық – техникалық училищесінде оқиды.

Ауданда  44 мәдениет Үйі мен ауылдық  44 клубы, 43 жаппай кітапхана, 42 киноқондырғы,  5 мәдени – спорт комплексі, 6 аурухана, 21 фельшер - акушерлік пунктар, 6 амбулатория қызмет етуде.

Урицкий аудананың тұғындары Бүкіл одақтық социалистік жарыс бойынша  ХІХ партиялық конференция кездесуіне дайындалды.

Осы кезде көшбасшылар аңықталды: «Барвин» совхозының ұжымы, Урицкий совхоз - техникумы,  ХХV съезд КПСС атындағы, аудан ортлығы ұйымдары, Урицкий типографиясы май заводы, және АТП РАПО.

Бригадамен  звено арасындағы жеңімпаздар: Урицкий совхоз -техникумның сауыншы звеносынан Гребенюк Татьяна, Тимиряз атындағы совхоздан Данильчук Мария Саввична, Чехов атындағы совхоздан Петрушина  Вера  Ивановна, «Тагильский комсомолец»  атындағы совхоздың автогараж ұжымы.

Аудан үшін сынақ  90 жылы,әсіресі 1991 ден 1996 жылдар болды.

Кәсіпорынның жабылуы,  жұмыссыздық, мемлекеттің  зейнетақы бойынша  қарызы, ауылаймақтарда жылу мен энергиядан ажыратуы, білім   объектінің оптимизациясы  болды.

1997 жылы 17 маусымда Урицкий ауданы Сарыкөл болып өзгертілді. Аудан аймағы 6,1 мың кв. шақырымды   жерді алады.

Сарыкөл к. ауданының орталығы  облыс орталығынан 136  шақырым жерде,  3 шақырым жерде жақын  темір жолы орналасқан (Ново – Урицк ст). Аудан құрамында – 14 ауыл округі, 41  елді  мекені бар.

1997 жылы ЗТМО құрылды (зейнет ақы мен жәрдем ақыны төлеу бойынша мемлекет орталығы).

2002 жылы 5 шілдеде «Сарыкольский вести» аудандық газетінің бірінші номері жарыққа шықты.

2002 ауылшаруашылық дән дақылдарының көлемі алқабы 255,1 мың га құрды. 2002 жылы 1 қаңтар  бойынша халықтың саны 29,7 мың адам.   2002 жылы 1 қазанда ауданда 842  шаруа  қожалығы тіркелді. 2002 жылы Сарыкөл ауданы бойынша 37 мектеп,  1 колледж, 1 өнер мектебі, 4  денсаулық сақтау  мекемесі, 1 АМҮ, 8 ауылдық клубы, 20 кітапхана, 1 ДЮСШ,  қызмет етуде,  2 діни бірлестігі әреке жасауда: мұсылман мен проваславный.

2005 жылы 1 шілдеде  «Сарыкөл» газетінің бірінші номері шықты.

2008 жылы Мемлекеттік  Стелла ашылды.

2011 жылы 24 наурызда  жаңа  прокуратура ғимаратының ашылу салтанаты өтті.

2014 жылы  Қостанай облысы әкімі Нұралы  Садуақасовтың қатысуымен  жауынгер - интернациолистерге  арналған мемориал ескерткіші ашылды.

Ескерткішті орнату  бастаушысы Сарыкөл филиалы ардагерлер Одағы және  адал  әскер басшысы Алексей  Пазников.

2015 жылы аудан бойынша халық саны жиырма екі мың адам,  соның ішінде  аудан орталығанда сегіз мыңға  жуық адам тұрады.

Лето 1898 года. На берегу обширного пресноводного, степного озера, богатого рыбой, окруженного зеленой равниной с кудрявыми перелесками, появились первые 20 подвод с 93 семьями переселенцев из Петропавловского уезда. Большинство впервые прибывших крестьян были черниговцами и полтавцами, которых разочаровала суровость и непритязательность здешнего края.  Климат – континентальный. Летом частые знойные ветры, выжигающие степные травы, а зимой - сильные морозы и бураны, сдувающие снежный покров с полей. Вскоре 70 семей покинули участок, а оставшиеся 23 семьи решили его обживать.

На этом месте был заложен или освящен  поселок в день религиозного праздика «Всех святых» и получил в честь него свое название. Выросли новые постройки, образовался поселок Всесвятск.    

Волостной центр расположился вблизи от пресноводного озера Сары-Куль. Когда-то, имея значительную площадь, оно к моменту основания поселка сильно обмелело, заросло камышом,  в нем фактически исчезла рыба. Поэтому питьевая вода была исключительно колодезной, глубинной и обнаруживалась с большим трудом.

В 1900 году  построено здани школы, лес для которого возили за 80 верст на 306 подводах.

На конец 1905 года в п. Всесвятском проживало 250 домохозяев (1902 человека).

Советская власть, победив в центре России, стала, быстро распространятся по всей стране.

Жители района были участниками и свидетелями революционных событий 1917 года, гражданской войны, установления советской власти.

К весне 1919 года, образованная подпольная дружина, тогда уже Всесвятской волости, насчитывала более 500 человек. Руководили ею член РКП (б) Александр Игнатьевич Миронов и его друзья единомышленники Холодило, Проценко, Николай Мачнев  и другие.    

6 апреля 1919 года подпольщики восстали. Восстание революционных крестьян в селе Всесвятском было начато одновременно с     взятием города Кустаная красными партизанами.

Во время апрельских событий 1919 года во Всесвятском и его окрестностях было убито более 150  человек.

На месте расстрелов стоят обелиски, являющиеся свидетельством памяти народа. Стали местом памяти и примирения.

Одержав победу, подпольщики созвали сход, на котором избрали Совет  и организовали отряд добровольцев.

В ближайшие поселки были направлены агитаторы, организаторы Советской власти. Из окрестных сел к восставшим начали присоединяться  партизанские группы, в количестве 500 человек мобилизованных новобранцев из Атбасарского уезда.

Рост недовольства населения, переросший в Кустанайской области в вооруженное восстание, напугал колчаковское командование.  Во Всесвятскую волость были направленны крупные и хорошо вооруженные карательные отряды под командованием штабс-капитана Ванягина и капитана Бресмана. Белые подошли к Всесвятску на рассвете 16 апреля 1919 года и окружили его. Сразу начались обыски, аресты. Восставшие были расстреляны.  В ответ на зверства белогвардейцев,  с каждым днем ширилось сопротивление, благодаря действиям Красной  Армии, с фронта начавшей крупное контрнаступление против колчаковских войск и выступления партизанских отрядов в тылу. К осени 1919 года Всесвятская и Анновская волости были окончательно освобождены от власти  белогвардейцев.

Началось восстановление Советской власти.

В 1920 году в п. Всесвятском был открыт первый клуб и библиотека.

8 июня 1920 года состоялось избирательное собрание Всесвятского волостного съезда Советов.

Первая  районная партийная конференция была создана в п. Всесвятском 25 мая 1920 года.

На конференции был избран районный партийный комитет из семи человек и двух кандидатов. Секретарем райкома партии был избран Александр Нестерович Кальментьев – участник Февральской и Октябрьской революции в Петрограде.

История Урицкой районной партийной организации ведет свое начало с весны 1920 года.

27 апреля 1921 года на основании постановления ЦИК Казахской АССР от 1 апреля 1921 года  Всесвятский район передан в Кустанайскую губернию в составе девяти волостей.  

К 1 июля 1921 года во Всесвятском районе насчитывалось 46784 – взрослых,  детей - 22743.

14 июня 1922 года в Кустанай прибыли из Англии представители организации «общества друзей квакеров». Они оказывали помощь голодающим на территории отведенных им районов: Урицкого, Денисовского и Семиозерного.  26 июля во Всесвятское прибыла первая партия белой муки в количестве 28 000 пудов (около 450 тонн).

В 1923 году в уезде проживали  28449 переселенцев, вместо 29072  в 1922 году

29 марта 1923 года Всесвятский уезд был переименован в п. Урицкий носивший  бессмертное имя  Мойсея Соломоновича Урицкого – деятеля революционного движения в России. Урицкий всю жизнь боролся за дело рабочего класса и беднейших крестьян. Именно за это и убили враги профессионального революционера, члена партии коммунистов.

В рядах Урицкой партийной организации в 1923-1924 годах состояло 88  членов и  106 кандидатов в члены РКП  (б),    из них 18 женщин.       К этому времени в районе было организованно  19 комсомольских ячеек, из них 8 казахских.      В их рядах насчитывался 321 комсомолец.

В 1925 году в поселке Некрасовка была организована первая в районе сельско-хозяйственная коммуна, которую возглавил Григорий Порфирьевич Мочнев.    

Важное событие в жизни уезда связано с началом строительств в 1927 году п. Кара-Оба первой казахской школы. Первым директором школы, открытой в 1928 году, был известный поэт Бекет  Утетлеуов.                            

К 1 марта 1929 года на территории Урицкого района было 11 колхозов, в том числе 4 товарищества по совместной обработке земли и одно кооперативное товарищество. С каждым годом все больше и больше внимания уделялось увеличению посевных площадей в районе. Если в 1927 году посевная площадь составляла 29537 га., то уже в 1930 году постановлением бюро райкома партии ставится задача расширить посевную площадь до 52701 га. В 1929-1930 годах было организованно 3 МТС.

На 1 апреля 1930 года в районе было 36 колхоза.

В мае 1932 года в районе вышел первый номер районной газеты «Убаганский колхозник».     

До 1917 года во Всесвятском была одна трехклассная земская школа, одна больница на 10 коек, культурно-просветительных учреждений не было, то в течении первой и второй пятилеток росла и ширилась сеть культурно-просветительных учреждений,  школ, больниц. Если в 1932-1933 годах в районе было две неполных средних школы, то уже в 1938 году их стало семь и две средние.

В грозные годы Великой Отечественной войны труженики Урицкого района вместе со всем советским народом отдавали все свои силы на разгром врага.

В период  1941-1945 годов в рядах Советской Армии находилось 5408 уричан.

В 1941 году в район прибыло 1800 немцев – переселенцев, которые вместе с коренным населением работали на сельскохозяйственных полях. Несмотря на то, что наш район был глубоким тылом, тысячами нитей он был связан с фронтом.

За героический труд в тылу многие наши земляки были награждены орденами «Знак почета» и «Трудового Красного Знамени ». В годы войны в рядах Советской Армии находилось 5408 уричан. На фронтах Великой Отечественной войны уричане проявили  бесстрашие и несгибаемую волю к победе. Родина высоко оценила их подвиги. 3179 уричан награждены орденами и медалями Советского Союза.

Троим нашим землякам - уричанам: Леониду Игнатьевичу Беде, Максиму Ильичу Собко, Василию Семеновичу Грушко присвоено звание Героя Советского Союза, причем Л. И. Беде это звание присвоено дважды.

1945 год многим уричанам вселил надежду на лучшую жизнь.

В 1954 году начато  освоения целинных и залежных земель. В организации новых совхозов большую роль сыграли посланцы из братских республик и городов страны.  К концу 1954 года было распахано более 200 тысяч гектаров целинных земель.

В 1956 году посевная площадь района составила 364 725 га., из них под зерновыми было занято 345 949 га. На полях колхозов работало 204 трактора, 141 комбайн, 49 грузовых  автомашин.

Осенью 1956 года началось массовое награждение: медалью  «За освоение целинных земель» по району было

награждено в 1957 году - 4809 человек, в 1961 - 846 человек. Орденом Ленина были награждены 22 человека, Красного Знамени 59 человек, Знак Почета 160 человек.

Годы освоения целинных и залежных земель, для Урицкого района стали годами социально – экономических преобразований.

В 1957 году станция Урицкая стала принимать поезда по широколинейной железной дороге.

1 мая 1958 года вышел в печать первый номер газеты «Совхозная правда».

1958 год -  образован Урицкий СПТУ-64, впоследствии СПТУ-22.

24 июня  1963 года создан  районный архив.

Наиболее благоприятным  для района стал 1964 год. Урицкий район обеспечил сдачу зерна, выполнив государственный план

на 106,9 %. Район был отмечен памятным знаменем ЦК КП Казахстана и Совета Министров КазССР и занесен в Золотую Книгу почета республик.

В 1972 году сдалось в эксплуатацию здание районного Дома культуры на 450 зрительских мест. Его строительство длилось всего девять месяцев: начато в апреле и завершилось в декабре.

11 октября 1973 года  создан Урицкий народный театр.

В сентябре 1979 года образовалась Урицкая библиотечная система.

12 августа 1980 года Урицкой музыкальной школе присвоен статус школы искусств.

8 мая 1985 года основан музей боевой и трудовой славы Урицкого района. Музей был основан ветераном ВОВ Карасевым Александром Александровичем.  70 процентов материалов музея – это подлинники: письма с фронта, фотографии, документы, наглядные материалы

На 1988 год в районе проживало 40200 человек, в том числе 28100  в совхозах.  Из них  19412 работающих: в совхозе 13025, в промышленности 236, в транспорте 888, в связи 88.

В 1988 году посевная площадь в районе по сравнению с 1953 годом увеличилась в 7,6 раза. Количество тракторов в 12 раз, комбайнов в 13  раз и грузовых автомашин в 20 раз.  Землепользование 14 совхозов  района  на этот год составляет  571 тыс. га, из них 375 тыс. га пашни.  Общественное поголовье крупного рогатого скота составляет 71 тыс. голов, из них: 17,5 тыс. коров, 28,8 тыс.  поголовья свиней.

Благодаря самоотверженному труду рабочих, несмотря на крайние неблагоприятные погодные условия, среднегодовое производство трех лет XII пятилетки составило:

    зерна - 399,5 тыс. тонн;
    молока – 37,2 тыс. тонн;
    мяса – 8,4 тыс. тонн., что больше среднегодового показателя 11 пятилетки по производству зерна на 17, 4 %,   
    молока на 13%, мяса на 27%;

Среднегодовая сдача в XII  пятилетки составила:

    зерна – 228,3 тыс. тонн;
    молока  - 34,5 тыс. тонн;
    мяса – 10 тыс. тонн;

За самоотверженный труд Родина наградила высокой наградой Героя Социалистического Труда  10 тружеников района:

Гноевого Николая Васильевича

Данилецкого Владимира Зигмундовича

Железко Николая Николаевича

2015 г. – открытие мемориала «Қазақ батыры», приуроченного к 550 л. Казахского ханства.

2016 г. – открытие оздоровительного комплекса «Олимп».

2017 г. – на 1 декабря численность населения составляет 20518 человек

2017 г. – в декабре установлен памятник Ч. Валиханову «Бала Чокан» в п. Кунтимес.